Zamek Chojnik

Wzniesiony na monumentalnej, granitowej skale na wysokości 627 m n.p.m., zamek Chojnik od stuleci jest jednym z najczęściej odwiedzanych przez turystów miejsc na Dolnym Śląsku. Wzgórze zamkowe, porośnięte pięknymi lasami, wyrasta tuż nad Sobieszowem (obecnie dzielnica Jeleniej Góry) i stanowi enklawę Karkonoskiego Parku Narodowego.
Najstarsza część górnego zamku zbudowana została zapewne przez księcia Bolka II świdnickiego w latach 1353- l364. Według części badaczy, była to już druga warowania wzniesiona w tym miejscu. W 1364 roku książę, w zamian za pożyczkę potrzebną do zakupu Dolnych Łużyc, przekazał w zastaw zamek Thimo von Colitzowi, który następnie odsprzedał go cesarzowi i królowi Czech Karolowi IV Luksemburskiemu. Niebawem jednak książę Bolko II odkupił Chojnik, który za sprawą wdowy po Bolku, księżnej Agnieszki, od 1381 roku stanowił własność rycerza Gotsche Schoffa II, protoplasty rodu Schaffgotschów

Warownię rozbudowano w pierwszej połowie XV wieku o przedbramie i dziedziniec północny. Zewnętrzny obwód warowny zamku został wzniesiony w XVI-XVII wieku. Po pożarze w 1675 roku twierdza została opuszczona, a siedziba rodu przeniesiona do Cieplic. W 1848 roku ruinę zamku poddano konserwacji, przeznaczając przebudowaną w stylu neogotyckim basteję na schronisko turystyczne.

Obecnie charakterystyczna bryła zamku widnieje w logo Karkonoskiego Parku Narodowego. Chojnik składa się z właściwego gotyckiego zamku górnego położonego w południowej części kompleksu, przylegającego do niego od północnego wschodu dziedzińca północnego, stanowiącego trzon renesansowej budowli oraz położonego na zachód od niego dziedzińca dolnego o pierwotnej funkcji gospodarczej. Tędy wiedzie wejście na teren zamku.
Gotycki w swej formie zamek górny posiada kształt wydłużonego czworoboku otoczonego kurtyną muru.

We wschodnim jego narożu znajduje się wysoki, cylindryczny stołp (wieża ostatniej obrony). W przeciwnej stronie podwórza położony jest dwukondygnacyjny budynek mieszkalny. Nad furtą widoczne są fragmenty wykusza dawnej kaplicy zamkowej pw. św Jerzego i Katarzyny ufundowanej w 1393 roku. Widoczny herb na zachowanym zworniku z pierwszej połowy XV wieku należy do rodu Schaffgotschów. Górny zamek łączy się z dolnym dziedzińcem poprzez czworoboczne przedbramie pochodzące z pierwszej połowy XV wieku. Na dolnym dziedzińcu zachowały się relikty zabudowy mieszkalnej, wieża głodowa, kamienny pręgierz oraz wykute w
skale cysterny przeznaczone na zbieranie deszczówki. Do dziedzińca zamku dolnego od zachodu przylega dziedziniec przedzamcza poprzedzony wieloboczną siedemnastowieczną basteją z budynkiem bramnym. Od północy przylega do niego cylindryczna basteja wzniesiona w 1560 roku i mieszcząca obecne małe schronisko. Jesienią na zamku odbywa się coroczny Rycerski Turniej Kuszniczy o Złoty Bełt Chojnika.